Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Rzymu, potem do Aten (prowadził tam badania naukowe); w 1941 osiadł w USA. Wykładał historię literatury greckiej i język grecki na University of Michigan w Ann Arbor (1941–1942), kierował Katedrą Filologii Klasycznej w New School for Social Research w Nowym Jorku (1942–1945), od 1945 był profesorem University of Illinois w Urbana. Przeszedł na emeryturę w 1969. Od 1959 był członkiem Fundacji Guggenheima. Współpracował z Biblioteką Watykańską, gdzie w latach 50. i 60. prowadził częste badania archiwalne. W 1946 został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności, należał także do Akademii AteńskiejMichał Kozłowski, Emigracyjna twórczość Aleksandra Turyna (1900-1981), „Nowy Filomata” 18 (2014), z. 2, s. 263-271 .
Zainteresowania badawcze Jego zainteresowania naukowe obejmowały historię literatury greckiej oraz metrykę i prozodię grecką. Prowadził badania nad Iliadą Homera, rękopisami Eurypidesa, Ajschylosa i Sofoklesa. Opracował komentarz do opisu uczuć miłosnych u Safony. Przygotował do wydania zachowane utwory poetyckie Pindara (Pindari Epinitia, 1944;