Wyreżyserowanie Hair było, jak sam stwierdzał w wywiadach, jego marzeniem od 1967, gdy zobaczył broadwayowską wersję musicalu. Mógł go zrealizować dopiero po sukcesie Lotu nad kukułczym gniazdem. Oba filmy, mimo że odmienne w formie, mają zresztą ze sobą wiele wspólnego, chociażby głównego bohatera, nieprzystosowanego do rzeczywistości, który nie do końca rozumie, że w społeczeństwie istnieją granice, których przekroczenie okazuje się tragiczne w konsekwencjach. Forman jednak daje widzom nadzieję. W filmie z 1975 roku jest nią zachowanie i postać Indianina uciekającego z zakładu psychiatrycznego, a w Hair tłumy gromadzące się pod Białym Domem. Także tytułowy bohater innego głośnego filmu Formana, Amadeusza, to znany z Hair uosabiający młodość, niewinność, ale i naiwność autsajder, naturalnie utalentowany i umiejący cieszyć się życiem, którego niszczą bezwzględne instytucje. "Trudno oprzeć się wrażeniu, że bohaterowie najgłośniejszych dzieł Formana, od MacMurphy'ego po Mozarta, to w gruncie rzeczy ponadczasowi, wieczni hippisi"Jerzy Jarniewicz, "Hair - opera plemienna", w: All You Need Is Love. Sceny z życia kontrkultury. Znak, Kraków 2016, s. 124. .