Jego wielkoserbski program polityczny nie uzyskał poparcia innych narodów Jugosławii. W roku 1943 za Mihailovicia i Titę (żywych lub umarłych) niemieckie władze okupacyjne wyznaczyły nagrodę w wysokości 100 000 reichsmarek.
Konsekwencje Teheranu Na konferencji w Teheranie, na przełomie listopada i grudnia 1943 roku, Wielka Brytania była zmuszona, pod naciskiem Stalina i przy braku poparcia prezydenta Roosevelta, do rezygnacji z planów inwazji na kontynent europejski z basenu Morza Śródziemnego na Bałkanach. Zadecydowano o utworzeniu drugiego frontu we Francji. Wobec jednoczesnego ustalenia granic stref okupacyjnych na terenie Niemiec i wykluczenia zasady wspólnej okupacji oznaczało to, że cała Europa Środkowo-Wschodnia znalazła się w strefie strategicznej Armii Czerwonej i w konsekwencji – w powojennej strefie wpływów ZSRR. Józef Stalin określił to lapidarnie wobec jugosłowiańskiego komunisty, późniejszego dysydenta Milovana Dzilasa: Nasz ustrój sięgnie tak daleko, jak daleko dojdą nasze armie.