W 1671 roku Wielkie Oczy otrzymały od króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego prawa miejskie. W miasteczku rozwijał się handel i rzemiosło. Mikołaj Bazyli Potocki, starosta kaniowski, zapisał dobra Wielkie Oczy w województwie ruskim położone synowcowi swemu ks. Kajetanowi Potockiemu, kanonikowi katedralnemu krakowskiemuSadok Barącz: Pamiątki buczackie. Lwów: Drukarnia Gazety Narodowej 1882, s. 68–69..
Po I rozbiorze Polski Wielkie Oczy znalazły się w zaborze austriackim. Początkowo należały do cyrkułu samborskiego, a po jego zniesieniu, od 1782 r., do cyrkułu przemyskiego. Ewaryst Andrzej, hrabia Kuropatnicki w wydanej po raz pierwszy w 1786 r. „Geografii (...) Galicyi i Lodomeryi” tak pisał o Wielkich Oczach: Przedtym to miasto domu Łaszczów, potym Potockich, potym xiążąt Lubomirskich; jest tu i klasztor XX. Dominikanów i kościół, w którym cudowny jest obraz Matki Boskiej. W latach 1854-1867 miasteczko należało do powiatu Krakowiec, a po kolejnej reformie administracji – do powiatu jaworowskiego Królestwa Galicji i Lodomerii.