W latach 1853–1855 był profesorem (i kierownikiem Katedry Prawa Rzymskiego) na uniwersytecie w Innsbrucku, 1855–1857 na uniwersytecie w Pradze (również kierował Katedrą Prawa Rzymskiego). W 1857 objął Katedrę Prawa Rzymskiego na Uniwersytecie Lwowskim, pełniąc w roku akademickim 1861/1862 funkcję dziekana Wydziału Prawa. Był rzecznikiem repolonizacji uczelni; rozpatrywano go jako kandydata do Katedry Prawa Rzymskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim w czasie liberalizacji (po 1861), ale nadal przeciwne były władze austriackie. W 1870 odszedł z Uniwersytetu Lwowskiego i zajął się gospodarowaniem w rodzinnym majątku Goniczki; pod koniec życia ciężko chorował. Występował przeciwko germanizacji Wielkopolski.
Od 1873 był członkiem czynnym krakowskiej Akademii Umiejętności, od 1875 pełnił funkcję dyrektora Wydziału II akademii. Należał także do Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1865 członek honorowy) i Towarzystwa Pedagogicznego we Lwowie (1868 prezes). W latach 1867–1873 zasiadał w austriackim Trybunale Stanu.