W roku 1901 uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy De Gregorii Sanocci studiis humanioribus. W 1903 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim (rozprawa De Romanorum viro bono) i został docentem w II Katedrze Filologii Klasycznej tej uczelni. Był również profesorem języków starożytnych w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie (1904–1907). W 1907 został mianowany profesorem nadzwyczajnym filologii klasycznej Uniwersytetu Lwowskiego, wykładał hellenistykę, patrystykę i komparatystykę; w 1911 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Powrócił na Uniwersytet Jagielloński w 1913 i objął II Katedrę Filologii Klasycznej.
Po wybuchu I wojny światowej został powołany do wojska austriackiego jako porucznik rezerwy. Był komendantem ciężkiej baterii w II pułku artylerii fortecznej, wpierw w Krakowie, a potem w Przemyślu. W 1916 został zwolniony ze służby wojskowej i wrócił na swoje dawne stanowisko na UJ. W roku akademickim 1919/1920 pełnił obowiązki dziekana Wydziału Filozoficznego.