Oakland reaktywował Pontiaca w 1926 roku. Pojazdy cechowały się niewielkimi rozmiarami, lecz posiadały 6-cylindrowy silnik własnej konstrukcji. Pontiac był pierwszą z wprowadzonych marek towarzyszących, w pierwszym roku sprzedał 49 875 pojazdów. W 1929 GM sprzedał o 163 000 więcej pojazdów marki Pontiaców niż Oakland, który został wyparty całkowicie podczas wielkiego kryzysu w latach 30. Pontiac był jedyną z czterech marek, która przetrwała.
Pod koniec lat 50. Pontiac miał te same problemy, co Oldsmobile w latach 80. XX w., tzn. postrzegany był jako marka samochodów dla emerytów. Zarząd postanowił ratować swój oddział i zmienić dotychczasowy wizerunek. Po zaprezentowaniu udanych modeli GTO (1964) i Firebird (1967) powoli zaczęto kreować Pontiaca na markę samochodów o sportowym charakterze. Hasło reklamowe Pontiac, Driving Excitement (z ang.: Pontiac, ekscytująca jazda; dosł: ekscytacja prowadzeniem) zdaje się potwierdzać, że ten oddział tak jest nadal traktowany.
Pod względem cenowym Pontiac sytuowany był pomiędzy markami Chevrolet i Buick.
Główny zakład produkcyjny znajdował się w mieście Pontiac, w stanie Michigan, nieopodal Detroit.