Zygmunt Józef Pawłowicz (ur. 18 listopada 1927 w Gdańsku, zm. 18 marca 2010 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk teologicznych, biskup pomocniczy gdański w latach 1985–2005.
Życiorys Urodził się 18 listopada 1927 w Gdańsku, w rodzinie Józefa, urzędnika Dyrekcji Kolei Państwowych w Gdańsku, i Leokadii z domu Jadzińskiej. Przed wybuchem II wojny światowej uczęszczał do Gimnazjum Polskiego w Gdańsku. W sierpniu 1939 wraz z rodziną przeniósł się do Chełmży, gdzie po przerwaniu nauki podejmował się różnych prac. Po zakończeniu wojny kształcił się tamże w Gimnazjum Państwowym i w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym. Egzamin dojrzałości złożył w 1947, po czym jako kleryk diecezji gdańskiej podjął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 20 września 1952 w Katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie biskup diecezjalny chełmiński Kazimierz Kowalski. W latach 1959–1961 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1962 uzyskał licencjat z teologii fundamentalnej. Doktorat z nauk teologicznych otrzymał w 1976 na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie na podstawie dysertacji Religijno-historyczna antropologia według ks. Franciszka Sawickiego.