Powstały także wersje przeznaczone specjalnie dla orkiestr marszowych oraz konnych – wersja pionowa i cylindryczna. W porównaniu z puzonem suwakowym, puzon wentylowy miał pewne zalety – większą zwartość oraz możliwość gry w żywszych tempach. Wadą był natomiast brak możliwości gry glissando. W XIX wieku puzony wentylowe używane były w składach orkiestrowych obok suwakowych. Współcześnie jednak używa się ich sporadycznie.
Dzieła z wykorzystaniem puzonu Puzon jako instrument solowy używany był już na przełomie XVI i XVII w. W tym okresie powstało wiele wirtuozowskich utworów solowych i kameralnych z partią puzonu, pisano też utwory na zespoły składające się z puzonów, w których najwyższą partię często grały cynki.
Do znanych dzieł klasycznych z wykorzystaniem puzonu należą: Wolfgang Amadeus Mozart – Requiem – solo w Tuba Mirum; Hector Berlioz – Requiem – w Hostias oraz Symphonie funebre et triomphale; Richard Wagner – uwertura do opery Tannhäuser; Gustav Mahler – Symfonia Nr 3; Ferenc Liszt – I część Symfonii Faustowskiej; Nikołaj Rimski-Korsakow – Koncert na puzon i fortepian B-dur;