Persicus – w starożytnej tytulaturze rzymskiej cesarski przydomek nawiązujący do zwycięstw nad Persami; występował także w rozwiniętej formie Persicus Maximus („wielki zwycięzca Persów”). Przydomek należał do grupy przydomków tworzonych od nazw ludów lub krain, używanych w propagandzie władzy do podkreślania zwycięstw wojennych. W III wieku n.e. tytuł miał szczególne znaczenie w kontekście wojen Rzymu z państwem Sasanidów.
W literaturze przedmiotu tytuł omawiany jest przede wszystkim w kontekście wojen rzymsko-perskich III wieku.
Znaczenie i użycie Łacińskie persicus, -a, -um oznaczało „perski” lub „persyjski”. Jako element oficjalnej tytulatury Persicus należał do grupy tzw. cognomina ex virtute, czyli przydomków nadawanych w związku z rzeczywistymi albo deklarowanymi sukcesami wojennymi. W podobny sposób tworzono m.in. przydomki Germanicus, Dacicus, Parthicus i Gothicus.