5 pułk artylerii ciężkiej (5 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa.
Dekretem Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z 1 września 1919 wyznaczeni zostali dowódcy wszystkich istniejących wówczas ośmiu pułków artylerii ciężkiej. Dowódcą 5 pułku artylerii ciężkiej został ppłk Michał Kłobukowski. Latem 1920 jego bateria zapasowa stacjonowała w Jarosławiu.
We wrześniu 1919 w składzie Grupy poleskiej walczyła 2 bateria 5 pac dysponująca czterema działami niemieckimi 150 mm.
Opracowany w październiku plan rozbudowy artylerii do końca 1919 przewidywał, że z dniem 31 grudnia zakończona zostanie organizacja baterii i dowództw formowanych w kraju przez baterie zapasowe pułków artylerii. W okresie od października do końca grudnia 1919 bateria zapasowa 5 pułku artylerii ciężkiej miała wystawić baterie 4, 5 oraz dowództwo II dywizjonu.