Po klęsce rewolucji euforia ustąpiła miejsca pesymizmowi. W 1854 r. napisał drugą część trylogii Zmierzch Toldiego, a w 1879 r. trzecią – Miłość Toldiego. W okresie tym zajmował się głównie liryką i epiką, które tworzyły dla niego związek między przekazywaną ustnie poezją ludową i abstrakcyjnym językiem sztuki.
Poematy Jánosa Aranya (Kevehaza, Sąd Boży, Wallijscy bardowie) tłumaczył na język polski Antoni Lange.
Estetyka János Arany wraz z Petőfim walczył przeciw liberalizmowi i konserwatyzmowi duchowieństwa i był jednym z założycieli estetyki, stojącej na gruncie zasady ludowości. Walczył o realizm i odzwierciedlenie samego życia w sztuce.
Przypisy
Bibliografia László Kálmán Nagy, Węgierski romantyzm na tle literatury polskiej XIX wieku.
Kategoria:Węgierscy poeci XIX wieku Kategoria:Urodzeni w 1817 Kategoria:Zmarli w 1882 Kategoria:Członkowie Węgierskiej Akademii Nauk