Dotychczasowe stanowisko RPPS w stosunku do Związku Radzieckiego i PPR uznano za błędne i szkodliwe, krytycznie ustosunkowano się do powołanego przez kierownictwo RRPS Centralnego Komitetu Ludowego, a wysuwaną przez niego koncepcje rekonstrukcji rządu emigracyjnego, porozumienia z WRN i SL oceniono jako nierealną. Za jedynie słuszne z punktu widzenia interesów klasy robotniczej i narodu, zjazd uznał udzielenie pełnego poparcia dla KRN i nakreślonego przez nią programu.

Pozostała część RPPS, odrzucająca ścisłą współpracę z komunistami, zmieniła w czerwcu 1944 nazwę partii na „PPS-Lewica”Według Teofila Głowackiego pomiędzy oboma odłamami socjalistycznymi, tj. WRN i RPPS, istniała cicha umowa o niekorzystaniu przez żadną z partii w czasie okupacji z nazwy „Polska Partia Socjalistyczna” – zarówno z powodów konspiracyjnych, jak i z powodu rozwiązania PPS w 1939, a także z powodów uczciwości w konkurencji. Lewy odłam socjalistów stosował się do tego zawsze, stosując kolejno nazwy PS i RPPS. WRN wyłamała się z tego i to skłoniło RPPS do przyjęcia nazwy PPS-Lewica . Kierownictwo Komitetu Centralnego objął Piotr Gajewski, zaś sekretarzem został Alfred Jarecki.