Ujęcie katolickie W sensie religijnym „sprawiedliwość jest cnotą moralną, która polega na stałej i trwałej woli oddawania Bogu i bliźniemu tego, co im się należy” (KKK 1807).

Sprawiedliwość rodzi się naturalnie w każdym człowieku. Każdy człowiek ze swej natury posiada pewne prawa, a sprawiedliwość polega na ich poszanowaniu.

Sprawiedliwość wobec Boga to cnota religijności.

thumb|Alegoryczny pocałunek sprawiedliwości i pokoju

Sprawiedliwość społeczna Szczególnym przypadkiem użycia tego słowa jest fraza sprawiedliwość społeczna, która w potocznym rozumieniu oznacza:

„przyznanie człowiekowi tego, co z tytułu jego wkładu pracy lub zasług słusznie mu się należy lub w ujęciu prawnym przyznanie każdej jednostce należnych jej praw wynikających z zasad demokracji”.

Uznaje się, że pojęcia sprawiedliwości społecznej pierwszy raz użył w 1840 jezuicki teolog Luigi Taparelli w swoim dziele Essai théorique de droit naturel. Jej popularyzację zawdzięcza się również Antonio Rosmini-Serbatiemu.