Przez całe śródokręcie od uskoku dziobowego ciągnęła się niska nadbudówka, na której na rufie stała wieża dział nr 3. Artyleria główna rozmieszczona była w czterech dwudziałowych wieżach w osi okrętu, po dwie na dziobie i rufie w superpozycji (na pokładzie dziobowym i rufowym oraz na piętrze nadbudówki dziobowej i rufowej). Dynamiczną i zwartą sylwetkę okrętów uzupełniały dwa dość szeroko rozstawione pochyłe kominy na śródokręciu, z dźwigiem pomiędzy nimi, oraz drugi maszt przed wieżą nr 3 (kominy i maszt pochylone były pod kątem 5°). thumb|„Tourville” w 1945 r. Na szkicu po prawej zaznaczone rozplanowanie pancerza. Kadłub podzielony był poprzecznie na 17 głównych przedziałów wodoszczelnych, zbudowany w podłużnym układzie naboru, na całej długości miał podwójne dno. Siłownia – 4 kotłownie i 2 maszynownie, zbudowana była w układzie przemiennym (eszelonowym), zwiększającym odporność na uszkodzenia (od dziobu: dwie kotłownie, maszynownia, dwie kotłownie, maszynownia). Okręty miały podwójne stery (główny i pomocniczy), rzadko spotykane wśród krążowników. Opancerzenie kadłuba ograniczało się jedynie do „skrzyniowego” opancerzenia komór amunicyjnych pod wieżami artylerii głównej, stanowiących łącznie ok. 1/4 długości kadłuba (30 mm po bokach, 20 mm z przodu, tyłu i od góry).