Od początku I wojny światowej Samarytanin Polski współpracował z Czerwonym Krzyżem uzyskując dzięki temu dostęp do jego nieruchomości i funduszy. Dlatego członkowie Samarytanina w określonych wypadkach obok własnych opasek z niebieskim krzyżem na białym polu używali również opasek ze znakiem Czerwonego Krzyża. Z inicjatywy Samarytanina w styczniu 1919 roku doszło w Warszawie do spotkania organizacji, które opiekowały się żołnierzami i cztery instytucje: Centralny Komitet Opieki nad żołnierzem, Pogotowie Ratunkowe, Samarytanin Polski i Polski Komitet Pomocy Sanitarnej podpisały umowę o utworzeniu z nich Komitetu Tymczasowego P. T. C. K. Po napisaniu statutu, 27 kwietnia 1919 roku rozpoczął działalność Polski Czerwony Krzyż, którego zadaniem było niesienie pomocy sanitarnej rannym i chorym żołnierzom.
Wydawnictwa Wiedeńska delegacja Samarytanina polskiego, aby zbierać pieniądze dla inwalidów, wdów i sierot po Legionistach polskich wydała w 1915 roku pocztówki z reprodukcją orła autorstwa Antoniego Stanisława Procajłowicza. Składnica odznak wojennych mieszcząca się przy ulicy Karmelickiej 9 w Krakowie wydało za zgodą organizacji odznakę z której część dochodu przeznaczono na potrzeby sekcji Samarytanina opieki nad legionistami.