Sekretarzem Politycznego Komitetu Porozumiewawczego został mjr Tadeusz Kruk-Strzelecki „Dyrektor”.
Podobne komitety stronnictw politycznych powstały także w Krakowie, Poznaniu, Wilnie i Lwowie. Odegrały one istotną rolę w tworzeniu konspiracji w tych regionach, w inspirowaniu biernego oporu i innych form walki cywilnej. Od kwietnia 1940 PKP został uznany przez władze RP na uchodźstwie za polityczną reprezentację kraju.
Polityczny Komitet Porozumiewawczy początkowo działał przy Związku Walki Zbrojnej, a od 3 lipca do 13 września 1940 zdołał wzmocnić swoją pozycję jako Zbiorowa Delegatura Rządu RP na Kraj. W skład Zbiorowej Delegatury pod przewodnictwem tymczasowego delegata rządu, płk. Jana Skorobohatego-Jakubowskiego „Vogla” wchodzili: gen. Stefan Rowecki, Kazimierz Pużak (Polska Partia Socjalistyczna), Stefan Korboński „Nowak” (Stronnictwo Ludowe), Aleksander Dębski, Tadeusz Kruk-Strzelecki oraz Franciszek Kwieciński „Karwat” (Stronnictwo Pracy). Po samorozwiązaniu Zbiorowej Delegatury reaktywowano ponownie Polityczny Komitet Porozumiewawczy. W marcu 1941 r. nastąpiła zmiana reprezentanta Stronnictwa Ludowego w Politycznym Komitecie Porozumiewawczym – Stefana Korbońskiego zastąpił Józef Grudziński „Deczyński”.