Witold Meres czterokrotnie zostawał narodowym mistrzem Polski. Jedyny finał w singlu osiągnął w 1978 roku, a pokonał w nim Henryka Drzymalskiego 6:3, 6:3, 7:5. W deblu razem z Drzymalskim triumfowali w latach 1981–1982, odpowiednio pokonując w meczach mistrzowskich Janusza Czobę i Czesława Dobrowolskiego 8:6, 7:5 oraz Aleksandra Harasyma i Marka Królickiego 6:2, 6:2. W grze mieszanej został mistrzem w 1980 roku, gdy w parze z Jolantą Rozalą okazali się lepsi od miksta Wanda Diłaj–Janusz Gąsior, kończąc mecz wynikiem 2:6, 6:3, 9:7. Ponadto z Rozalą zostali wicemistrzami kraju w 1978 roku, tym razem przegrywając w jedynym rozgrywanym secie 3:6 z Danutą Szwaj i Drzymalskim.
Pierwszy medal halowych mistrzostw Polski wywalczył już w 1969 roku w deblu. W parze z Adamem Nowakiem przegrali 3:6, 9:11 z Piotrem Jamrozem i Józefem Orlikowskim. Jedyny finał gry pojedynczej zanotował w 1979 roku; przegrał w nim 3:6, 2:6 z Drzymalskim. Pierwszy i jedyny złoty medal zdobył natomiast w 1982 roku, kiedy wspólnie z Drzymalskim pokonali 6:3, 6:4, 6:4 parę Robert Brzozowski–Mirosław Najfeld w meczu mistrzowskim rozgrywek gry podwójnej.
W karierze seniorskiej reprezentował klub Nadwiślan Kraków.