Publikował artykuły w prasie gdańskiej („Gazecie Gdańskiej”, „Związkowcu”), pomorskiej i poznańskiej, do 1930 podpisywał swoje artykuły najczęściej pseudonimem „Litawor”, później pełnym nazwiskiem. Na początku 1935 wyjechał z Gdańska, by objąć stanowisko wicedyrektora i radcy Przedstawicielstwa Portów Polskich i Ministerstwa Komunikacji w Pradze. W Volkstagu zastąpił go na krótko ksiądz Komorowski, a na fotelu prezesa Gminy Polskiej – Roman Ogryczak. 1 listopada 1938 przeniesiono go na kierownicze stanowisko w Przedstawicielstwie Kolei Polskich oraz Portów w Gdańsku i Gdyni w Bratysławie, które pełnił do wybuchu II wojny światowej. mały|Grób Erazma Czarneckiego na cmentarzu katolickim w Sopocie Podczas wojny przebywał w Bratysławie, początkowo bezrobotny, w okresie 1942–1945 pracował w Dunajskiej Żegludze Słowackiej „Dunajplavba”.

W sierpniu 1945 powrócił do Gdańska, gdzie podjął pracę na stanowisku dyrektora Biura Portowego, później został dyrektorem Mieszanej Komisji Taryfowej. W 1948 na podstawie donosu został zatrzymany przez funkcjonariuszy WUBP w Gdańsku i przetrzymywany w areszcie przez 21 tygodni.