Po rozformowaniu oddziału ROAK wyjechał na rozkaz dowództwa na Dolny Śląsk. Nie ujawnił się w czasie amnestii w 1947. W 1950 został aresztowany w pobliżu Oleśnicy przez funkcjonariuszy kontrwywiadu wojskowego z Wrocławia. Został skazany na karę śmierci, zamienioną w 1951 na 15 lat więzienia. Przez blisko pół roku przebywał w celi śmierci w więzieniu mokotowskim w Warszawie. Karę odbywał m.in. w zakładach karnych w Rawiczu, Wronkach i Strzelcach Opolskich. Opuścił więzienie w 1960.
Pracował zawodowo jako geodeta we Wrocławiu, Kamiennej Górze i Rzeszowie. W 1992 uzyskał unieważnienie wyroku skazującego z lat 50., a w 1998 przeszedł na emeryturę, po czym zamieszkał w Zielonce pod Warszawą. Był autorem książek poświęconych żołnierzom Armii Krajowej oraz wspomnień Opowiadanie Młodzika (2003).
W 2016 otrzymał tytuł honorowego obywatela Radzymina. W 2019 szef MON Mariusz Błaszczak wręczył mu akt mianowania na stopień majora piechoty. Został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Żołnierzy Polskich 1920 w Radzyminie.