i Zofię. Wraz z rodziną przeprowadził się do Sanoka pod zaborem austriackim za: , gdzie ojciec rodziny od około 1857 pracował jako lekarz.
Został zawodowym żołnierzem Armii Cesarstwa Austriackiego. Od około 1861 był kadetem 77 pułku piechoty, stacjonującego w Sanoku.
W chwili wybuchu powstania styczniowego 1863 służył w Rzeszowie jako kadet-feldwebel (jego przebywający i pracujący w Sanoku bracia Maurycy i Filip przyłączyli się ochotniczo do walk). Po otrzymaniu urlopu z armii pod koniec 1863 także on przystąpił do walczących. Służył jako adiutant płk. Karola Kality ps. „Rębajło”. Został mianowany na stopień porucznika. 22 stycznia 1864 spisywał raport z bitwy pod Iłżą (17 stycznia 1864). U boku dowódcy brał udział w bitwie pod Radkowicami (23 stycznia 1864). Po wydaniu przez Kalitę rozkazu otoczenia wroga przez kompanie, pozostała 1 kompania nie usłuchała rozkazu (miała ruszać za nim do ataku), wskutek czego opuszczony dowódca pozostał na stanowisku wyłącznie z adiutantem i trębaczem. Podczas ostrzału Leon Kahane osłonił swoim ciałem zwierzchnika, ratując mu życie. Sam wtedy został trafiony w klatkę piersiową i miał przestrzelone płuca. Po przegranej bitwie został wyniesiony na noszach z pola walki, wpierw do lasu obok Michałowa. Został odwiedzony przez Kalitę w szpitalu w Bodzentynie, gdzie nazajutrz 26 stycznia 1864 zmarł.