Przedstawiciele P. a. wallacei mają wyróżniać się cieńszym i dłuższym dziobem oraz słabo zaznaczonym szarym nalotem na gardle. Ten nie jest jednak widoczny w terenie. Mają nieznacznie krótsze skrzydła i ogon, znacząco dłuższy skok oraz dłuższy i szerszy dziób. Ten jest najdłuższy i najszerszy u wszystkich dzwonników (Procnias).
W XIX wieku częste było wśród taksydermistów i artystów wypychanie lub przedstawianie dzwonników białych z wyrostkiem nad dziobem stojącym niczym róg jednorożca. Ten ma naprawdę długość około niecałych 4 cm (1,5 cala, blisko 3,8 cm) i może przez napływ krwi zwiększyć swoją długość o kolejne kilka centymetrów. Przekonanie o stawianiu go na kształt rogu jest całkowicie błędne. Do jego utrwalenia przyczyniła się książka Wanderings in South America (pierwsze wydanie: 1825) autorstwa Charlesa Watertona, angielskiego przyrodnika i odkrywcy. Ówcześnie cieszył się poważaniem i popularnością, które porównywalne są na przykład do popularności współczesnych gwiazd muzycznych. Po wydaniu książki otrzymał kilka propozycji małżeństwa od „adoratorek”, a sama publikacja wywarła wrażenie między innymi na młodym Karolu Darwinie. Przez tak duże powodzenie Watertona nie przykładano właściwej uwagi do weryfikacji niektórych z podawanych przezeń informacji.