Poszukiwany przez Gestapo w obawie przed aresztowaniem ukrywał się, a w 1943 wyjechał do Warszawy, gdzie pod pseudonimem „Zych” kontynuował działalność konspiracyjną. W styczniu 1944 został przydzielony do batalionu „Olza” wchodzącego w skład pułku „Baszta” pod dowództwem Komendy Głównej Armii Krajowej i objął funkcję dowódcy kompanii O-2.

W pierwszym dniu powstania warszawskiego, 1 sierpnia 1944 zadaniem jego kompanii było przeprowadzenie od strony Królikarni natarcia na koszary niemieckie mieszczące się w budynku szkoły powszechnej przy ul. Woronicza, bronionej przez liczący około stu żołnierzy oddział SS (akcja „Koło”). Ostatecznie ze względu na spóźnioną koncentrację kompanii, która nie stawiła się w komplecie, akcja nie udała się, zaś porucznik „Zych” zmuszony był wycofać się do Lasów Chojnowskich. W nocy z 16 na 17 sierpnia wraz z grupą odsieczy przebił się ponownie na Mokotów. 26 sierpnia 1944 został mianowany dowódcą kompanii O-1.

Zginął 25 września 1944 wskutek upływu krwi, śmiertelnie postrzelony podczas przebiegania przez ulicę Krasickiego.

Początkowo pochowany w Parku Dreszera, po wojnie ekshumowany i pochowany w kwaterze Pułku AK Baszta na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw.