W swoich dziełach nie zawierał przesadnych lub niezasłużonych pochwał, unikał schlebiania możnym, potępiał nadużycia szlachty, w tym chciwość, prywatę i nadmierne sejmikowanie. Ganił układanie się z wrogami ojczyzny i domagał się kar dla senatorów-zdrajców, nie wymieniając ich jednak z personaliów. Twierdził, że Królestwo Polskie jest "niebem szlachty, rajem żydów, czyśćcem ubogich mieszczan, piekłem utrapionych chłopów i poddanych". Piętnował zniewieściałość mężczyzn, tchórzostwo i bezkarność żołnierzy, zbytek w strojach, przekupstwo sędziów i niedbałość magistratów. Potępiał zakonników wynoszących się ponad wiernych. Ostro krytykował protestantów i Żydów oraz „herezję i ateizm”.
W utworach cytował chętnie Arystotelesa, Pliniusza, Platona, Owidiusza, Cycerona, Plutarcha i Senekę. Był pod wrażeniem Izokratesa, którego pilnie studiował. Przytaczał częstokroć św. Bernarda z Clairvaux, św. Augustyna, św. Ambrożego, św. Hieronima i innych. Nie stosował makaronizmów. Miał rzetelną wiedzę teologiczną.
Przypisy
Linki zewnętrzne Franciszek Klemens Balicki – dzieła w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Krakowskiej Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy kaznodzieje Kategoria:Polscy poeci nowołacińscy XVII wieku Kategoria:Teolodzy katoliccy I Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1708