Miały one znacznie mniejsze dzwony silnika i leżałyby w module serwisowym, zamiast rozciągać się do obszaru adaptera. Silniki te byłyby odpowiedzialne zarówno za korektę kursu podczas lotu, jak i wyhamowanie przed ponownym wejściem w atmosferę.
W przeciwieństwie do misji księżycowych Apollo, CSM wykonałby swój manewr transpozycji i dokowania ze stopniem S-IVB przed opuszczeniem orbity okołoziemskiej. Było to wymagane, ponieważ istniało tylko krótkie okno na przerwanie spalania przez CSM, aby powrócić na Ziemię po awarii S-IVB, więc wszystkie systemy statków kosmicznych musiały być sprawne i sprawdzone przed opuszczeniem orbity parkingowej.
Loty testowe przed misją obejmowałyby wstępny lot testowy na orbicie z „mokrym warsztatem” S-IVB i podstawowym adapterem dokowania oraz roczny lot testowy, w którym S-IVB znalazł się na orbicie prawie geostacjonarnej wokół Ziemi.
Rozwój misji Misja zostałaby zrealizowana w serii dwóch lotów rozwojowych i jednego lotu właściwego, oznaczonych jako fazy od A do C.