Wiktoryn z Podiebradów (ur. 29 maja 1443 w Cieszynie, zm. 30 sierpnia 1500 w Cieszynie) – hrabia kłodzki w latach 1459–1485 razem z bratem Henrykiem, nad częścią księstwa opawskiego w latach 1465–1472, nad całością Opawszczyzny w latach 1472–1485. W 1485 r. wymiana posiadłości na część Słowenii, w 1487 r. usunięty.
Życiorys Wiktoryn z Podiebradów był drugim pod względem starszeństwa synem króla czeskiego Jerzego z Podiebradów i Kunegundy ze Šternberka. Od najmłodszych lat Wiktoryn był wiernym wykonawcą polityki ojca, który jednak, nie widząc szans na przekazanie korony czeskiej potomstwu, starał się im zrekompensować to nadaniami na Śląsku.
W 1459 r., gdy równocześnie Jerzy z Podiebradów otrzymywał od cesarza Fryderyka III nadanie Czech, Wiktoryn otrzymał – wraz z braćmi – tytuł księcia Rzeszy oraz, już samodzielnie, godność hrabiego Kłodzka. Stało się to pomimo oficjalnego przyznawania się Podiebradowiczów do wyznania husyckiego. Tytuł księcia Rzeszy potwierdzony został jeszcze w 1462 r., kiedy to Wiktoryn zasłużył się cesarzowi tłumieniem buntu, który wybuchł w Austrii.