W marcu 1947 roku Instytut Muzyczny Pomorskiego Towarzystwa Muzycznego został podzielony na dwie szkoły: stanu średniego z dotychczasową nazwą oraz stanu niższego o nazwie Szkoła Muzyczna. We wrześniu 1947 roku Kurpisz-Stefanowa objęła w obu szkołach stanowisko dyrektora. W marcu 1948 roku szkoły zostały upaństwowione i otrzymały nowe nazwy: Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna i Państwowa Niższa Szkoła Muzyczna. Patronem szkoły średniej został Karol Szymanowski. Organizowana przez Kurpisz-Stefanową szkoła średnia cieszyła się renomą. Szkoła prowadziła trzy kursy dla uczniów (podstawowy, niższy i wyższy), a także kurs umuzykalniający dla osób dorosłych.
Po wojnie Irena Kurpisz-Stefanowa wznowiła również działalność koncertową. Grała na fortepianie w trio kameralnym wraz z mężem (skrzypce) i L. Zabrodinem (wiolonczela).
W 1952 roku otrzymała nominację na członka Ministerialnej Komisji Ustrojowo-Programowej Centralnego Ośrodka Pedagogicznego Szkolnictwa Artystycznego. W czerwcu 1952 roku zrezygnowała ze stanowiska dyrektora Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej w Toruniu. Objęła stanowisko profesora klasy fortepianu w Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu.