Loty za sterami AD-1 odbyło 17 pilotów.
Jedyny wybudowany egzemplarz NASA AD-1 eksponowany jest w Hiller Aviation Museum w San Carlos w stanie Kalifornia.
Przeznaczenie oraz wkład samolotu w badania Głównym celem programu AD-1 była ocena właściwości lotnych oraz pilotażowych samolotów z ukośnym skrzydłem, zbadanie wymagań dotyczących ich systemu sterowania oraz porównanie i analiza danych uzyskanych podczas lotów z informacjami uzyskanymi podczas wcześniejszych testów w tunelu aerodynamicznym na modelach w skali.
Niski nakład finansowy na program ograniczył zakres badań technicznych, jednak program wygenerował wystarczającą ilość niezbędnych danych dotyczących właściwości lotno-pilotażowych płatowców w układzie oblique wing oraz aerodynamiki przy różnych prędkościach i kątach obrotu skrzydła.
Konstrukcja thumb|lewo|Grafika prezentująca kąty wychylenia skrzydeł AD-1
NASA AD-1 był jednomiejscowym samolotem o napędzie odrzutowym, wykonanym z materiałów kompozytowych, głównie włókna szklanego. Jego długość wynosiła 11,8 metra, a wysokość 2,06 metra. Rozpiętość skrzydeł wynosiła od 9,85 metra przy ich klasycznym ułożeniu. Masa własna wynosiła 658 kg, zaś startowa 973 kg. Samolot miał stałe, niechowane trójkołowe podwozie, zamontowane blisko kadłuba w celu zmniejszenia oporów powietrza.