Elewacja swoim wystrojem nawiązuje do szkieletowej konstrukcji budynku. Dwie płaskie elewacje: północna i wschodnia, zostały podzielone wertykalnie, a rytm przęseł i filarów zaakcentowano sterczynami. Całość została pokryta piaskowcem, a filary polerowanym sjenitem. Na ich złączeniu umieszczono wykusz zwieńczony niewielką wieżyczką zakończoną w pierwotnej wersji wysokim ostrosłupowym hełmem. Wykusz podparty jest filarem, na zwieńczeniu którego umieszczono rzeźbioną postać nagiej kobiety, będącą personifikacją Victorii w towarzystwie putta. Na attyce, po obu stronach wykusza, znajdują się kute w piaskowcu napisy „G. Harter”.
W elewacji północnej, w części dachowej, znajdują się dwa trójkątne szczyty będące reliktem pierwotnego projektu przed rozbudową; w elewacji wschodniej taki sam trójkątny szczyt znajduje się w środkowej osi elewacji. Na dwóch pierwszych kondygnacjach powierzchnie ścian zajmują głównie trzyczęściowe okna. Na trzeciej kondygnacji trójdzielne okna wykończone są łukami, nad którymi w układzie dwupasmowym przedstawiono dwa cykle alegorycznych przedstawień, wplecionych w ornament roślinny z elementami secesji. Podobne secesyjne płaskorzeźby znajdują się na narożnym wykuszu i na szczytach. W każdym polu umieszczono tarcze herbowe, na których symbolicznie przedstawiono sztuki wyzwolone.