Za jego czasów dwór przeszedł remont i renowację pod okiem znanego wówczas artysty krakowskiego, Tadeusza Stryjeńskiego.

Przed I wojną światową w dworze znajdowała się cenna biblioteka, empirowe meble oraz obrazy znanych artystów m.in. Wojciecha Kossaka. W 1933 r. posiadłość przejęła Joanna, córka Bogumiły i Jana Stadnickich. W czasie II wojny światowej majątek miał przymusowego zarządcę, a w 1945 roku od momentu wydania Dekretu o Upaństwowieniu Wiejskiej Własności Ziemskiej cały majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa, a rodzinie nakazano opuszczenie dworu.

Budynek użytkowany był przez Gminną Szkołę Rolniczą w Wojniczu, natomiast zabudowania gospodarcze przez Spółdzielnię Produkcyjną. W 1948 roku zespół dworsko-parkowy przeszedł w ręce Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Wojniczu, gdzie służył za pomieszczenia biurowe, przedszkole oraz świetlicę Związku Młodzieży Polskiej. W latach 1959–1964 rozebrano kaplicę i oranżerię z 1894 roku, zaś Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w Brzesku postawił wniosek o skreślenie obiektu z listy zabytków, na której figurował od 1947 roku. W latach 1966–1970 dworek znajdował się w posiadaniu krakowskich Zakładów Remontowych Maszyn Budowlanych „ZREMB”, zaś w latach 70. pełnił funkcję ośrodka dydaktyczno-wczasowego „Almaturu” pod kierownictwem Rady Okręgowej SZSP z Krakowa.