Klasztor – znaczenie i Kongregacja Śląska Od czasów średniowiecza klasztor braci kaznodziejów przy kościele św. Wojciecha był jednym z ważniejszych ośrodków dominikańskich w Polsce, konkurującym z najstarszym i największym konwentem w Krakowie. W 1520 roku utworzono przy nim studium generalne, posiadające prawa uniwersyteckie. Klasztor pełnił również funkcję centralnego ośrodka kontraty śląskiej w ramach prowincji polskiej zakonu. Wskutek zmian politycznych na Śląsku wielokrotnie przechodził między prowincją polską a czeską. Ostatecznie w 1754 roku – trzynaście lat po zajęciu Śląska przez Prusy – klasztor wrocławski wraz z siedmioma innymi śląskimi placówkami dominikańskimi utworzył samodzielną Kongregację Śląską bł. Czesława, w której funkcję wikariusza generalnego pełnił przeor wrocławski.
Sekularyzacja i XIX wiek W 1810 roku na terenie pruskiego Śląska przeprowadzono kasatę klasztorów. Klasztor dominikański we Wrocławiu uległ likwidacji, a kościół św. Wojciecha przekazano duchowieństwu diecezjalnemu. Zabudowania klasztorne początkowo służyły jako magazyn, a na początku XX wieku zostały rozebrane. Zachował się jedynie barokowy refektarz letni, nakryty dachem mansardowym, stanowiący osobny budynek.