klasztor wielokrotnie otrzymywał cenne dary materialne od władców Rosji. W II połowie XVII w. przebudowano główny sobór klasztorny, który ze świątyni jednokopułowej stał się budowlą pięciokopułową.
W monasterskim soborze Narodzenia Matki Bożej w 1263 r. został pochowany Aleksander Newski. Jego szczątki, czczone następnie jako relikwie, znajdowały się w głównej monasterskiej cerkwi do 1724 r., gdy car Piotr I polecił przewieźć je do Ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu.
Na początku XVIII w. w monasterze przebywało ok. 70 mnichów, w 1741 r. już tylko 35. Danych o liczebności wspólnoty z poprzednich wieków brakuje. W 1744 r. caryca Elżbieta Piotrowna skasowała klasztor i nakazała zaadaptować jego budynki na rezydencję biskupów eparchii włodzimierskiej, restytuowanej jako kontynuatorka historycznej eparchii suzdalskiej i włodzimierskiej. W 1748 r. w obrębie klasztornych murów wzniesiono dom biskupi, w którym w XIX w. urządzono domową cerkiew Wszystkich Świętych. W 1785 r. podczas kolejnego remontu głównego monasterskiego soboru częściowo przywrócono mu dawny wygląd, pozostawiając jedną kopułę. Wskutek kolejnego pożaru z 1770 r. sobór nie posiadał przez kilkanaście lat ikonostasu;