Po klęsce wrześniowej przeszedł granicę polsko-węgierską i dostał się do obozu internowania w Nagykanizsie. Stamtąd przedostał się przez m.in. Jugosławię na Zachód i dołączył do tworzącej się polskiej armii we Francji. We Francji służył w Zgrupowaniu Artylerii Przeciwlotniczej, w składzie baterii broniącej portu St. Nazaire. Po klęsce Francji, w czerwcu 1940 r. ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Jako ochotnik służył w obsłudze pociągów pancernych, które jako pierwsze miały spotkać inwazyjne oddziały niemieckie. Po pewnym czasie rozkazem został skierowany do Ośrodka Artylerii Przeciwlotniczej w Szkocji, gdzie służył w oddziałach osłaniających od niemieckich nalotów port Dundee. W 1941 r. awansował na stopień porucznika. W czerwcu 1942 r., wraz z utworzeniem 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej, wchodzącego w skład 1 Dywizji Pancernej, otrzymał przydział do pułku na stanowisko dowódcy 1 baterii. Na tym stanowisku wszedł do działań w Normandii. W toczących się walkach bateria pod jego dowództwem wyróżniała się. Zniszczyła trzy samochody pancerne stanowiące szpicę oddziałów niemieckich, podczas operacji w okolicach Falaise, przerywając w ten sposób dalszy ruch nieprzyjaciela. Za działalność bojową i czyny wybitnego męstwa odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych.