Jednym z powodów, dla których Margarita d'Aragona ustanowiła wszystkie te nadania, było to, że jak sama wspomniała w testamencie, odbudowała ten kościół. Oznacza to, że był on już zbudowany przed 1418. Architekci uważają, że poprzedni kościół został zbudowany około XI wieku, ponieważ niektóre kamienie nadal tkwiące w budynkach wydają się pochodzić z tego stulecia.
Z inwentarza z 1613 wiadomo, że budynek był mocny i miał podłogę wyłożoną płytami w kształcie strzał. Kilka lat wcześniej powstał tytularny obraz do ołtarza głównego, przedstawiający posłanie do Maryi. W ołtarzu głównym znajdowało się również tabernakulum. W 1591 w kościele było pięć bocznych ołtarzy, zaś w 1613 siedem, każdy z obrazem. Świadczy to o tym, że kościół ten został powiększony, aby można było dodać ołtarze. Najprawdopodobniej te ostatnie były ufundowane przez zamożne rodziny, gdyż namalowano na nich herby. Wiadomo, że jeden z tych nowych ołtarzy był poświęcony św. Rochowi. Mnisi nadal odmawiali w kościele oficjum, zgodnie z wolą donny Margarity.