W kolejnych dokumentach nie wspomina się o Karbowicach, zaś dopiero w XVIII wieku wskazana jest nazwa Karbowa jako nazwa folwarku na wschód od Katowic.
Sama zaś nazwa Karbowa wywodzi się od karbowania, czyli zaznaczania cięciami liczby fur wiążących drewno lub węgiel drzewny.
Folwark Karbowa istniał od XVI wieku. Pas folwarku miał zaś regularny układ łanowy. Granicę od zachodu wyznaczała obecna ulica Francuska, zaś od wschodu ulica K. Damrota. Zabudowa folwarczne były usytuowane nad dolnym dopływem Potoku Leśnego, w rejonie skrzyżowania ulic Powstańców i Francuskiej, naprzeciw cmentarza ewangelickiego.
Pierwotnie rzymskokatoliccy mieszkańcy Karbowej przynależeli do bogucickiej parafii św. Szczepana, później do parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a potem do parafii katedralnej Chrystusa Króla.
Karbowa rozwijała się w ścisłej więzi z Katowicami jako przysiółek Kuźnicy Boguckiej, zaś w XIX wieku stała się ona ośrodkiem hutnictwa cynku. W tym też okresie, w ciągu obecnej ulicy Francuskiej istniał szlak, będący połączeniem Katowic z folwarkiem Karbowa. Droga ta w dalszym kierunku biegła do Muchowca. Na południe od folwarku Karbowa, w 1842 roku została założona huta cynku „Emma”, która prowadziła produkcję z przerwami do 1870.