Władysław Planetorz (ur. 14 grudnia 1910 w Cisku, zm. 16 lutego 1944 w Kłodzku) – działacz Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech, podharcmistrz.
Życiorys Był synem Józefa Planetorza, powstańca śląskiego oraz działacza narodowego na Górnym Śląsku. Po ukończeniu Gimnazjum Polskiego w Bytomiu (1935) podjął studia slawistyczne na uniwersytecie w Królewcu, kontynuowane następnie (od 1937) na Uniwersytecie Wrocławskim. Działał w Związku Akademików Polaków w Niemczech, od 1927 należał do Związku Harcerstwa Polskiego w Niemczech (ZHPwN); był m.in. kierownikiem Wydziału Zuchowego Naczelnictwa ZHPwN, członkiem Naczelnictwa, instruktorem naczelnictwa na Prusy Wschodnie, wreszcie zastępcą naczelnika ZHPwN na Prusy Wschodnie, członek ZAPwN. Współpracował z polską prasą młodzieżową w Niemczech.
W czerwcu 1939 został wydalony z Uniwersytetu Wrocławskiego, a miesiąc później przymusowo wcielony do Wehrmachtu. Zainicjował działanie tajnej organizacji harcerskiej na terenie Bytomia i Strzelec Opolskich. W kwietniu 1941 aresztowany wraz z druhną Jadwigą Kauczor ze StrzelczekJanina Hajduk-Nijakowska, Doświadczenie pamięci, Opole 2016, s. 126., przebywał następnie w obozach w Auschwitz-Birkenau i Mauthausen-Gusen. 24 czerwca 1943 w tzw.