Dlatego „odrzucenie moralności wymaga skonstruowania krytycznej teorii siebie i społeczeństwa (zawsze samokrytycznej, prowizorycznej i nigdy totalistycznej), w której jasny cel zakończenia własnej społecznej alienacji nigdy nie jest mylony ze zreifikowanymi celami częściowymi. Obejmuje to podkreślanie tego, co ludzie muszą zyskać na radykalnej krytyce i solidarności, a nie z tego, co ludzie muszą poświęcić lub porzucić, aby wieść cnotliwe życie z politycznie poprawną moralnością”
Krytyka polityki tożsamości Anarchizm postlewicowy ma tendencję do krytykowania tego, co postrzega jako częściową wiktymizacje poglądów na politykę tożsamości. W ten sposób Feral Faun pisze w „Ideologii wiktymizacji”, że istnieje „feministyczna wersja ideologii wiktymizacji – ideologii, która promuje strach, indywidualną słabość (a następnie zależność od ideologicznych grup wsparcia i paternalistyczną ochronę ze strony władz)”. Jednak ostatecznie „jak wszystkie ideologie, odmiany ideologii wiktymizacji są formami fałszywej świadomości. Zaakceptowanie społecznej roli ofiary – w jakiejkolwiek z jej wielu form – jest wyborem, by nawet nie tworzyć swojego życia dla siebie lub badać swoich prawdziwych relacji ze strukturami społecznymi.