Masakra w Starym Wowczyńcu lub masakra w Fântâna Albă () – wydarzenia, które miały miejsce 1 kwietnia 1941 roku na północnej Bukowinie, kiedy podczas próby nielegalnego przekroczenia granicy Związku Sowieckiego z Rumunią przez grupę miejscowej ludności w pobliżu wsi Stary Wowczyniec (po rumuńsku Fântâna Albă) na skutek otwarcia ognia przez sowieckie wojska pograniczne zginęło od 44 do nawet 3000 cywilów. Chociaż według oficjalnych sowieckich raportów śmierć poniosły nie więcej niż 44 osoby, naoczni świadkowie twierdzą, że liczba ofiar była znacznie wyższa, zeznając, że ocalali byli torturowani, dobijani lub grzebani żywcem w masowych grobach. Pewna ich grupa miała też zostać zabrana na przesłuchanie, a następnie zamordowana przez funkcjonariuszy NKWD. Niektóre źródła określają tę masakrę mianem „rumuńskiego Katynia”.
W 2011 roku Izba Deputowanych Rumunii przyjęła uchwałę ustanawiającą 1 kwietnia dniem pamięci rumuńskich ofiar masakry w Fântâna Albă i innych miejscach, deportacji, głodu oraz pozostałych form represji zorganizowanych przez sowiecki reżim okupacyjny w Hercy, północnej Bukowinie i Besarabii.
Tło wydarzeń