Mimo to władze kolonialne obawiały się, że włoskie wpływy doprowadzą do nastrojów zjednoczeniowych wśród wykształconych klas Malty.
W latach 60. XIX wieku Francja rozszerzyła swoje wpływy w Afryce Północnej i w 1869 otworzyła Kanał Sueski, co jeszcze bardziej zaalarmowało Brytyjczyków, którzy czuli, że ich wpływy na Morzu Śródziemnym są zagrożone. Brytyjczycy obawiali się, że Francuzi mogą mieć silne wpływy na niższe klasy maltańskie, ze względu na stosunkowo dużą liczbę we francuskiej Afryce Północnej. Władze brytyjskie uważały, że zintensyfikowanie wysiłków na rzecz anglicyzacji jest konieczne, aby mieć pewność, że Maltańczycy pozostaną lojalni wobec nich, a nie wobec innych mocarstw europejskich. Przyczyniło się to do eskalacji na Malcie pod koniec lat 70. i 80. XIX wieku kwestii językowej.
Upolitycznienie i eskalacja debaty (1880–1940) W 1878 została wysłana na Maltę , która dwa lata później opublikowała raport. Patrick Keenan zalecił używanie maltańskiego jako języka nauczania, aby umożliwić dzieciom naukę angielskiego, a późniejsza edukacja odbywałaby się wyłącznie w języku angielskim.