Tej próbie anglicyzacji sprzeciwiało się wielu Maltańczyków, którzy trzymali się kultury włoskiej i religii rzymskokatolickiej, które odróżniały ich od anglojęzycznych i protestanckich „władców”. Maitland i jego następcy, aby zapobiec konfliktowi z Kościołem katolickim nie zastosowali się do instrukcji Bathursta.
Anglicyzacji sprzeciwiali się również inni, poza Kościołem członkowie społeczeństwa maltańskiego, tacy jak kupcy, którzy mieli silne powiązania handlowe z Sycylią i Włochami kontynentalnymi. W latach trzydziestych XIX wieku poczyniono niewielkie postępy, a w tym czasie włoski był nadal językiem nauczania w nielicznych szkołach istniejących na wyspach. Po nieudanych próbach zanglicyzowania sądów, w 1833 król William IV potwierdził status języka włoskiego jako języka urzędowego w dokumentach prawnych, chociaż w 1837 gubernator stwierdził, że prawo angielskie powinno zostać wprowadzone „przynajmniej w duchu”. Komisja Królewska w 1838 stwierdziła, że .