Na wiosnę i w lecie ul powiększa się, aby rodzina miała miejsce do rozwoju, dodając korpusy od dołu. Dodawanie korpusów od dołu nie powoduje wychłodzenia czerwia, dzięki czemu można tę operację wykonać bardzo wcześnie w sezonie – Émile Warré sugeruje dokonanie tego np. podczas Świąt WielkanocnychApiculture pour tous, V edycja, str. 214. Na jesieni (lub w trakcie sezonu) zbiera się górne korpusy w całości zapełnione miodem. Jako że w ulu tym nie stosuje się ramek, zbiór miodu wykonuje się poprzez wykrojenie plastrów z korpusu, by następnie rozgnieść je i odsączyć lub wytłoczyć z nich miód. Zapewnia to m.in. naturalną wymianę wosku w ulach. Nie stosuje się kraty odgrodowej – matka zaczerwia komórki poniżej zapasów, przesuwając się w trakcie sezonu w dół, dzięki powiększaniu ula od dołu układ zapasów i gniazda pozostaje niezmienny, a wąskie korpusy sprzyjają naturalnemu ułożeniu zawartości plastrów i przechodzeniu matki niżej.