Witold Aleksandrowicz (Alexandrowicz) (ur. 7 lutego 1848 w Krzywiczach, zm. 23 grudnia 1906 w Warszawie) – polski śpiewak operowy (baryton) i nauczyciel śpiewu.
Życiorys Był podejrzewany o udział w powstaniu styczniowym, wskutek czego spędził piętnaście miesięcy w więzieniu. Ukończył gimnazjum w Mozyrzu, a następnie studiował prawo w Kijowie i Petersburgu. Po zakończeniu studiów zdał egzamin notarialny.
Jeszcze podczas studiów w Petersburgu rozpoczął naukę śpiewu, m.in. u Camille Everardiego. Kształcenie muzyczne kontynuował w Niemczech i Francji, następnie występował na scenach we Włoszech pod pseudonimem Alessandrin. W 1875 roku debiutował pod własnym nazwiskiem na scenie Warszawskich Teatrów Rządowych. W tymże roku występował jeszcze we Lwowie oraz w Krakowie, a następnie wyjechał do Mediolanu, gdzie udzielał lekcji śpiewu. Do Warszawy powrócił w 1879 roku, otwierając w mieście prywatną szkołę śpiewu. W latach 1885–1892 był członkiem zespołu operowego Teatru Wielkiego w Warszawie. Później zajmował się głównie pracą pedagogiczną (jego uczniem był m.in. Ludwik Solski). W 1893 roku wydał pracę pt. Głos i jego kształcenie w sztuce śpiewu.