W 1958 Polski Związek Lekkiej Atletyki powierzył mu w ramach reprezentacji Polski tzw. wunderteamu) treningi z płotkarkami. W połowie 1958 grupę płotkarską połączono z grupą sprinterską, za którą odpowiadał Emil Dudziński. Andrzej Piotrowski został jego współpracownikiemJerzy Suszko Wielki bieg, w: Poczet polskich olimpijczyków 1924-1984. Melbourne '56, Rzym '60, Tokio '64, wyd. KAW, Warszawa 1984 s. 45.. W tej roli uczestniczył w przygotowaniach do igrzysk olimpijskich w Rzymie (1960) i mistrzostw Europy w 1962 (chociaż na tę drugą imprezę nie został wysłany przez PZLA i przyjechał na własny koszt). Dla rozwinięcia predyspozycji szybkościowych zawodniczek wprowadził trening płotkarski dla sprinterek i trening sprinterski dla płotkarek (prekursorem takiej metody był Jan Mulak).
Równocześnie od 1958 rozpoczął w Warszawie pracę z Marią Piątkowską (wówczas Ilwicką) i Celiną Jesionowską. W jego grupie zawodniczek znalazły się także w kolejnych latach Teresa Wieczorek (później Ciepły, Halina Krzyżańska, Elżbieta Bednarek, Elżbieta Twardowska, Bożena Woźniak, Teresa Gierczak, Urszula Świderska i Ewa Kłobukowska, a najwybitniejszą zawodniczką stała się Irena Kirszenstein (później Szewińska), która dołączyła do grupy A. Piotrowskiego w 1963.