Tadeusz Grzesiak (ur. 21 października 1912, zm. 9 czerwca 1998) – polski kowal, mechanik, działacz komunistyczny więziony w latach 1933–1935 w Lublinie, Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Życiorys Do 1941 r. Tadeusz Grzesiak był z zawodu kowalem, mieszkał we wsi Kryczylsk w okolicach Sarn na Wołyniu. Określał się jako człowiek zwalczający antysemityzm. W latach 1933–1935 był więziony w lubelskim zamku za działalność komunistyczną, stąd w obawie o swoje życie w 1941 r. uciekł z Kryczylska do Sarn. Do ucieczki namówił swoją sąsiadkę Nechume Szwarcblat z jej urodzoną w 1939 r. córką Oksaną Krajna, później ochrzczoną pod imieniem Wanda. Odtąd, aby ukryć żydowskie pochodzenie Nechume, cała trójka przedstawiała się jako polska rodzina; kobieta występowała jako żona Tadeusza, Zofia Grzesiak, a Oksana Krajna jako jego córka. Ze względu na stałe zagrożenie życia Grzesiak często byli zmuszeni zmieniać miejsce zamieszkania. W lutym 1943 r. Grzesiakowie zostali zaatakowani przez ukraińskich nacjonalistów, Tadeusz został postrzelony w rękę. W maju 1943 r. w wyniku niemieckiej łapanki w Sarnach trójka trafiła do obozu pracy dla zagranicznych pracowników w Leopoldsdorf w okolicach Wiednia.