Po wojnie w 1945 poprzez Państwowy Urząd Repatriacyjny osiedlił się w Szczecinie, zakładając własne przedsiębiorstwo montażu maszyn i urządzeń elektrycznych. Witold Gładysz zakładał w Szczecinie przedsiębiorstwo „Elektromontaż”. Jednocześnie starał się o utworzenie w Szczecinie wyższej uczelni technicznej, co zostało uwieńczone sukcesem w 1947. Witold Gładysz objął funkcję pierwszego dziekana Wydziału Elektrycznego tej uczelni oraz był jej profesorem kontraktowym o specjalności maszyn elektrycznych.
Witold Gładysz był założycielem Centrum Doskonalenia Rzemiosł w Szczecinie, które zostało w 1951 przeniesione do Warszawy. W latach 1951-1956 pracował w Biurze Projektów Przemysłu Włókien Sztucznych jako naczelny inżynier. W 1956 przeniósł się ponownie na Politechnikę Szczecińską, pracując w charakterze wykładowcy do 1964.
Uczestniczył także w procesie zakładania Oddziału Szczecińskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W latach 1948–1949, 1957–1958 i 1960–1962 pełnił funkcję prezesa tego oddziału. Ponadto we wrześniu 1959 został, jako pierwszy szczecinianin w historii, członkiem Zarządu Głównego SEP. Witold Gładysz został dwukrotnie odznaczony Złotym Gryfem Pomorskim oraz innymi odznaczeniami resortowymi. Żonaty z Józefą Gładysz.