Początki bardziej wyraźnych reakcji na faszyzm w II Rzeczypospolitej sięgały drugiej połowy lat 20., kiedy w Polsce rozwijały się środowiska radykalnie nacjonalistyczne i pojawiały się organizacje nawiązujące do ideologii faszystowskiej. W grudniu 1926 powstał Obóz Wielkiej Polski (OWP), którego ideologia i organizacja wykazywały podobieństwa do ruchów faszystowskich, choć jego stosunek do włoskiego faszyzmu pozostawał niejednoznaczny. W tym okresie sprzeciw wobec faszyzmu nie tworzył jeszcze jednolitego ruchu politycznego. Szczególnie istotnym środowiskiem pozostawała PPS, jednak jej relacje z Komunistyczną Partią Robotniczą Polski (KPRP) i późniejszą KPP były naznaczone ostrym konfliktem politycznym. W latach 1926 i 1928 spory te doprowadziły w Warszawie do krwawych starć między bojówkami PPS i komunistów podczas obchodów 1 maja.