Ze względu na problemy finansowe występował z koncertami solowymi i jako dyrygent, a także udzielał lekcji, dopiero w 1824 roku uzyskał stałą posadę organisty w Camden Chapel. Należał do loży masońskiej, w latach 1812–1818 był organistą londyńskiej Ancient Lodge of Freemasons. Napisał pozostałą w rękopisie autobiografię (1836).
Główną część dorobku Wesleya stanowi muzyka religijna do tekstów w języku łacińskim, przeznaczona na chór oraz głosy solowe, chór i orkiestrę lub organy. Był autorem m.in. motetów Dixit Dominus i Exultate Deo (1800), In exitu Israel (1810), Omnia vanitas (1824) i Tu es sacerdos (1827). Kompozycje te wykorzystywane były także w Kościele anglikańskim. Pisał też kompozycje instrumentalne, z których popularność zdobyła sobie naśladująca twórczość Josepha Haydna Symfonia B-dur (1802). Przyjaźnił się z Felixem Mendelssohnem. Był propagatorem muzyki Johanna Sebastiana Bacha, wraz z Charlesem Frederickiem Hornem wydał w Londynie jego Das Wohltemperierte Klavier.
Jego synem był Samuel Sebastian Wesley.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Brytyjscy kompozytorzy Kategoria:Angielscy organiści Kategoria:Urodzeni w 1766 Kategoria:Zmarli w 1837 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bristolu Kategoria:Konwertyci na katolicyzm Kategoria:Brytyjscy wolnomularze