W 1980 wybrano go na radnego w Bogocie, a w 1981 mianowano kandydatem na prezydenta Kolumbii. W wyborach 1982 roku zdobył 745.000 głosów, przegrywając z Belisario Betancurem. Jego partia obsadziła jednak 21 z 23 sejmików resortowych, a w wyborach został ponownie wybrany na senatora. Był krytykowany przez członków Partii Liberalnej za tworzenie frakcji w ruchu liberalnym i za porażkę wyborczą. Postanowił nie startować w wyborach prezydenckich w 1986, aby nie pogłębiać podziałów w Partii Liberalnej. Wykładał wówczas na Uniwersytecie Oksfordzkim i podróżował po Europie. Kolumbia pogrążyła się w tym okresie w wojnach narkotykowych i przemocy. Kartele mordowały sędziów i polityków. W 1988 powrócił do polityki po zjeździe Partii Liberalnej w Cartagenie. 6 lipca 1989 wysunięto go ponownie na kandydata na prezydenta w wyborach 1990. Otwarcie krytykował już wówczas kartele narkotykowe i umieścił traktat ekstradycyjny z USA w swoim programie. Planował całkowitą rozprawę z przestępczością zorganizowaną. Mimo gróźb kontynuował kampanię wyborczą, która przynosiła duże sukcesy sondażowe, dając mu niemal pewne zwycięstwo.