Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był członkiem egzekutywy Komitetu Miejskiego w Szczecinie i członkiem Komitetu Wojewódzkiego, a od 1961 do 1962 radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie. Od 1968 do 1973 zatrudniony w Urzędzie Rady Ministrów kolejno jako wicedyrektor Biura ds. Prezydiów Rad Narodowych, dyrektor gabinetu wicepremiera i dyrektor Biura Kontroli; objął też fotel I sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR. Został następnie zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR i członka Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej. Od 1975 należał do Komisji Spraw Narodowych Rady Państwa. Od 26 kwietnia do 12 grudnia 1980 pełnił funkcję wojewody szczecińskiego. Brał udział w rozmowach i podpisywaniu protokołów ze strajkującymi robotnikami.
Po odwołaniu powrócił do Urzędu Rady Ministrów, w 1996 przekształconego w Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Pełnił w nim funkcję doradcy wicepremiera ds. samorządu wojewódzkiego oraz radcy szefa Kancelarii w Departamencie Kontroli i Koordynacji. W 1999 został radcą prezesa Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych, a w 2002 powrócił do Kancelarii Premiera jako naczelnik wydziału.