Od roku 1973, w którym Elżbieta Cieślar objęła kierownictwo Galerii Repassage, współprowadził z nią galerię. Stworzyli w tym czasie m.in. „Słonia” (1973), serię „Labirynt” (1973-1974), „Camera obscura” (1974), „Zbiór butów używanych” (1975), „Karuzelę postaw” (1975-1976), dyptyk „Dobrze-Stańczyk” (1977).
Latem 1976, po wydarzeniach radomskich, Emil Cieślar został zwolniony ze stanowiska profesora wykładowcy w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W tym samym roku wyjechał na rok do Francji i Niemiec. W 1978, na skutek zakazu pracy w państwowych instytucjach dla niego i żony, wyemigrował wraz z rodziną do Francji.
Jesienią 1980 roku wraz z żoną i francuskimi przyjaciółmi założyli Paryski Komitet Solidarności z Solidarnością, w którym działali do 1989 roku.
W 1982 roku Emil Cieślar rozpoczął swe poszukiwania w dziedzinie koloru tworząc „Kolekcję kolorów” stanowiącą początek jego «Muzyki barw». W 1984 roku skonstruował „Organy kolorów” – instrument, pozwalający grać za pomocą kolorowych świateł tak, jak gra się muzykę. Koncertował prywatnie w domu Cieślarów w Epinay sur Seine.